De ontsnapte hond…

Na ongeveer een half uur alleen te zijn heeft ze het blijkbaar voor mekaar gekregen om de slaapkamerdeur open te doen en is ze door mijn slaapkamerraam die op een kier (ongeveer 10cm) open stond, naar buiten gekropen. Mijn buren zagen haar op het dak staan en uiteindelijk sprong ze eraf en rende ze weg.

Ik was les aan het geven en om 19 uur checkte ik mijn mobiel om te kijken op de camera hoe het met haar ging en toen zag ik de berichten. Ook kwam de dochter van mijn buurvrouw bij het veld aan om dit mijn door te geven. Ik heb redelijk chaotisch de les afgekapt en ben gelijk in de auto gestapt. In de auto heb ik Tieme gebeld en gevraagd of hij Keagan kon ophalen uit mijn huis en naar mij toe kon komen. Ze liep op dat moment nog midden in het centrum. Ik kon haar gelukkig volgen met de GPS tracker die ik aan haar halsband had bevestigd.

Ik ben daar gelijk heen gereden en een bekende heeft mij daar geholpen. Ik heb de auto achter gelaten en ben te voet achter haar aan gegaan. De autosleutels heb ik achtergelaten bij de helpende hand en ik ben zelf achter haar aangegaan een andere woonwijk in. Tegelijkertijd hebben we Janna erbij gehaald om te helpen zoeken en Tieme was ook onderweg inclusief Keagan.

Uiteindelijk is ze de voetbalvelden overgelopen en zijn Tieme, Keagan en ik achter haar aangegaan door de weilanden heen. Het begon nu ook flink donker te worden dus het was lastig oriënteren. Janna reed met haar auto langs de weg waar ze steeds naartoe cirkelde. Na een flinke wandeling door de weilanden, sloten, prikkelbosjes, stroomdraadjes vermijdend zijn we uitgekomen op de weg die ze overgestoken was evenals een N-weg daarna. Rijdend achter haar aan probeerden we haar terug te krijgen. Stoppen, uit de auto stappen inclusief Keagan, haar roepen, weer verder… helaas bleef ze in paniek doorlopen. Uiteindelijk draaide ze terug richting het spoor en industrieterrein.

Daar zijn wij dus ook naartoe gegaan, tussentijds was één van mijn cursisten die eigenlijk om half 8 les had aangesloten met zijn hond, in de hoop dat deze haar zou lokken. David is daar ook aangesloten en regelde voor mij een powerbank, aangezien mijn mobiel leeg begon te lopen i.v.m. de GPS tracker en al het bellen.

Tijdens deze stop, contact gehad met iemand die vaker meehelpt met het zoeken van honden. Dit gesprek zorgde ervoor dat, vooral ik, weer goed kon nadenken en mezelf moest kalmeren. Want vol in emoties en paniek bereik je niets.

We zagen dat ze was terug gelopen en richting het kanaal liep. Hier zijn we dus ongeveer naartoe gelopen en zijn Keagan en ik in haar spoor gaan lopen langs het kanaal. Keagan had dit door en ging al snuffelend vooruit. En ik liep erachteraan.

Tieme reed met mijn cursist vooruit richting de sluizen waar ze naartoe aan het rennen was. En David pikte mij op bij de straat, tot ik zag dat ze terug liep. Toen ben ik vlug uitgestapt met Keagan en gaan zitten in het weiland naast het kanaal.

Via de tracker zag ik dat ze bijna langs liep, tot ik een lampje zag en ik rustig Bonja riep. Ze draaide gelukkig gelijk bij en kwam gelijk naar mij toe, helemaal blij om mij te zien! Ik natuurlijk ook ontzettende blij om haar te zien en vast te maken. Even met haar gezeten om alle emoties even te laten gaan samen met Keagan, daarna iedereen op de hoogte gesteld dat ze veilig was.

Daarna zijn we lekker naar huis gereden met de 2 ontzettend vieze, stinkende honden en mensen (Tieme en ik ) om daar nog even een drankje te doen en te ontspannen voor zover dat lukte. De honden lagen in ieder geval snel te slapen op de bank .